آیا احساس بی ارزشی می تواند مفید باشد؟

روزی مراجعی داشتم که بطور مادرزادی طول یکی از پاهایش از دیگری کوتاهتر بود و موقع راه رفتن تا حدودی می لنگید. از آنجا که بیشتر افراد از پذیرفتن نقص و
احساس بی_ارزشی گریزان هستند این آقا هم میخواست طوری خودش را ارزشمند سازد که هیچکس به این نقص در او اشاره ای نکند. اما تحصیلات فوق لیسانس، مدرک آیلتس و کار دولتی هیچکدام مانع نشده بودند که خانواده و افراد دیگر به لنگیدن پای او اشاره نکنند.

او ناچار بود بشدت تلاش کند تا این نقیصه را جبران کند و به همه ثابت کند بی_ارزش نیست بنابراین در روابطش مدام بدنبال زنان بسیار زیبا و خوش قد و قامت بود که طبیعتا طرفداران زیادی داشتند. انگار می خواست با ازدواج با چنین زنی ثابت کند خیلی ارزشمند است و توی دهان تلهء بی_ارزشی بزند ولی تله_های_زندگی کارشان را خوب بلدند! آنها شما را به سمت افرادی جذب می کنند که سرد و نامهربانند و طرفداران زیادی دارند تا در نهایت طرد شوید و آن صدای بی رحم دوباره درگوش شما زمزمه کند : “دیدی که بقدر کافی ارزشمند نبودی؟!” روابط عاطفی او پر بود از رقابت با سایر مردان، شکست و خیانت. او باز هم فشار را برای جبران بیشتر می کرد با خریدن کادوهای گرانقیمت، دادن پول دستی و گرفتن جشن تولدهای پر ریخت و پاش برای زنانی که بارها مرد دیگری را بر او ترجیح داده بودند ولی متاسفانه هیچکدام نتیجه نهایی را تغییر نمی داد.

انگار او هرچه بشدت از احساس بی_ارزشی فرار می کرد با شتاب بیشتری در عمق بی ارزشی پرتاب می شد

👈 راهکار چیست؟
بدست آوردن موفقیت شغلی و مالی به خودی خود اصلا چیز بدی نیست ولی اگر من بدنبال آنها می روم تا کسی به نقیصه ای در من اشاره نکند بهتر است بدانم حتی اگر خود مارک زاکربرگ هم بشوم دیگران اشاره خواهند کرد بنابراین توانایی تحمل دوز اندکی از احساس ضعف می تواند من را رستگار کند